Posted in ENGLISH, My story

My story – part 2

It’s been over a year since I’ve stopped writing, so it’s about time I made an update 🙂

APRIL 2017

When I reached the conclusion that my body was no longer ruled by Candida, based on the improvement in my overall wellbeing and test results, in April of 2017 I decided to start taking care of what the fungus had destroyed, namely my thyroid gland. The blood tests results still pointed to its insufficiency (though marginally less severe) and the level of anti-TPO antibodies had risen from very high (1937 in September 2016; the norm is 60 and 500 suggests Hashimoto’s disease) to absurd – 3581. The lab worker must’ve not believed the result herself, because the test was done twice. This scared me, but nothing made sense – my immune system was working just fine, I hadn’t been sick the entire winter and my hormones seemed to stabilize – even the first symptoms of menopause let up. I didn’t have any signs of anemia or any other symptoms of thyroid insufficiency. To the contrary, there were improvements in those areas as well. For example, for the first time in my conscious memory I was not constantly cold and cured my vulnerability to extreme temperatures. But without a doubt, something was making my thyroid gland lag behind the rest of my body.

I have this theory that Candida’s toxins take the place of vitamins and elements, which are necessary for the hormone synthesis and which are lacking due to their role in fighting Candida. I believe that this is why the body produces antibodies to fight those protein-toxin monster hybrids. So I searched the internet to find out what the thyroid gland needs to produce its hormones. It turned out to be vitamins B2, B3, B6, magnesium, selenium and iodine. It hit me that those are the exact same vitamins, which I had not supplemented in significant amounts – my supplements contained larger doses of vitamin B6, B12, biotin, folic acid. My diet seemed to be rich enough in magnesium, selenium and iodine, while vitamins B2 and B3 could proportionally be deficient. So it seemed like the right path for me to take to introduce B2 and B3 in small doses several times a day. The effect was immediate, but unfortunately not positive: I felt generally worse, headaches, muscle pains and fatigue appeared suddenly, just like with a rapid decrease in magnesium. It’s common sense – if the vitamins released toxins, magnesium would be necessary in double amounts – to produce hormones and neutralize said toxins. I was still afraid of supplementing magnesium after my prior experiences, so I cut down the dosage of B2 and B3 and increased B6, to increase the absorption of magnesium from food, which brought about significant improvement, better physical appearance and more energy. Things still weren’t alright though – different symptoms faded or intensified, but never disappeared, my body was overwhelmed even by a quarter of a tablet of niacin, which is 25 mg – the smallest doses in the pharmacy you can find are 50 mg and the largest ones on the market are 1000 mg!!! I’m not discrediting the fact that large doses of niacin may be a cure-all solution for some people, because this is possible if there is enough of the substances which work alongside niacin in the body. But I’m also convinced that reports of niacin overdose, which are ignored and belittled by its proponents might be true. Since my body reacted strongly to 25 mg of B3, then what would have happened had I carelessly taken a 1000mg pill?! Death is an entirely plausible result of a large and sudden drop in magnesium.

MAY 2017

After two weeks of similar tests I came to the conclusion that my body is either not ready for treating the thyroid and needs to be strengthened, or B2 and B3 require other B group vitamins in order to work properly, so I used bigger doses of a complete set of B vitamins. For a week the effects were positive, after which things got significantly worse again and the familiar symptoms of B6 and magnesium deficiency resurfaced. I noticed that they intensified after eating fish and seafood, as if adding iodine to the vitamin mix caused an increase in processing magnesium in order to produce thyroid hormones. So I tried magnesium foot baths – unfortunately, this resulted in the opposite of the desired effect – weakness and low energy, which pointed to a proportional deficiency of vitamin B6 (despite supplementing it in doses of around 70-100mg daily).

JUNE 2017

After scaling back supplementing B complex and increasing B6 there came a gradual but noticeable improvement. Noticeable enough that I decided to try completely alkalizing my diet. The effect after just one day was neuralgia, so I abandoned my experiment and returned to eating meals with a neutral pH. 

JULY 2017

In July I went on a vacation. Despite eating out, my digestive system functioned perfectly fine and didn’t make my life hard like before, which was a miracle to me and I felt born again. I didn’t get charley horse after intense exercise either, I wasn’t tired, I just lived and was happy about it.


However, it turned out that the accumulation of a couple different factors (intense physical exertion, cleansing activity with fresh air, worse food, tanning, returning to alkaline water after a break during the vacation) caused a decrease in magnesium, which again overloaded my body. My hair started falling out, my digestion and hormonal balance were thrown off, my body noticeably dropped down a level in terms of function.


Disappointed by the constant ups and downs, I tried to find the missing link, which would prevent such reactions to each and every negative factor. I increased the dosage of B vitamins sporadically, added liposoluble vitamins (A, D, E, K), changed up the preparations and proportions, but it felt like all it did was make my body more acidic. I noticed an improvement in one area, but a downgrade in another, quite randomly and I could not find any relationship in all of this. Despite this I managed to ward off the common cold without any medication.


I got a nasty surprise in November – literally an hour after leaving the sauna, my skin reddened and began itching in a couple of places. It didn’t go away the next day, or the next. With the help of the internet I diagnosed it as an eczema. The eczema had its ups and downs, grew and shrunk, but generally did not react directly to anything I did, whether from the outside or the inside. I only managed to get rid of it naturally after over two months.


In January I got a boost of energy. First of all, my body handled the surgical removal of my wisdom tooth very well. Secondly, I went for an ultrasound check up, which again didn’t show any worrisome changes and the ones that come with age didn’t progress and even slightly improved. To me, this was proof that despite all the ups and downs, my body is still slowly healing itself.


I continued to experiment with the dosages and proportions of B vitamins. My observations confirmed, that the proportion of vitamin B6 to the others is important (there needs to be significantly more B6) and that overly large doses of vitamins cause the opposite of the desired effect. For example, 300 mg of biotin a day improved the condition of my skin and caused my hair to grow back in a large amount; but 1200mg of biotin did the opposite. Every time I increased the dose of B complex or accumulated factors that used up magnesium, I felt worse, but less and less noticeably and less immediately.

JUNE 2018

I came to the conclusion, that a diet with only a small amount of raw fruit and vegetables causes a gradual clogging of the bowels and storing away the leftovers and worsens the absorption of nutrients. My body couldn’t digest large amount of raw vegetables, so I decided to introduce millet groats to my daily menu, which work like a cleaning rod. The effect was positive, so I subsequently added in very small amounts of niacin, attempted to introduce a probiotic and started snacking on fruit alone – and as always, I went overboard and from a high I came down to a rut again. So I backpedaled to my previous strategy.

JULY 2018

I got blood tests done. The results were comparable to those from the year before and coincided with the ultrasound from January – my body was well-nourished, the proportions of my cholesterol levels suggested it was repairing itself and for the first time my liver was doing better that meant less toxins. The results of testing the thyroid hormones were on one hand still outside the norm, but on the other, the hypothyroiditis is less severe with each test. There was also a decrease in anti-TPO antibodies, even though there still was a lot of them (around 2000, to 3500 previously). I came to the conclusion that my body is continuing to heal itself, but the process is slow due to the weakened thyroid. Taking into account all of my experiments I believed that an evident obstacle in this process is a magnesium deficiency and decided to risk supplementing it, but this time in a way similar to supplementing vitamins – in minimal, divided doses of 10 – 20mg (some preparations on the market offer 400, or even over 600 mg in one pill!). It turns out that combined with my magnesium-rich diet, a daily dose of 60 mg gives great results – I felt better, looked better, had more energy and my skin improved. But 90 mg causes tension signifying issues with absorption (a proportional deficiency of vitamin B6, which I don’t want to take in amounts larger than a 100 mg a day, however).
My theory was confirmed when I went to the seaside – walking through seawater for several hours a day caused such a large intake of magnesium, that my body was not able to absorb it and removed it in excess. This caused symptoms typical for a magnesium deficiency (tension, fatigue, twitching of the eyelid, sleep issues, muscle cramps, digestive issues), which disappeared after stopping the baths and reassuming controlled, minimal supplementation.

In summary of the second part of my story: two years after I started supplementing B vitamins and taking on a diet based on a neutral pH of the meals, my body isn’t only functional again, but functions really well, better than in the past – and it is still improving, despite the fact that the process of healing the internal organs is slow, slower than I assumed.

Maybe through small doses of magnesium, I will now be able to speed up my body’s recovery and avoid the steps backwards. This lead is promising, I will update on how well it works long-term in the future.

Posted in Moja historia, POLSKI

Moja historia – część 2

Minął już ponad rok od momentu, na którym skończyłam pisanie, najwyższy czas na aktualizację 🙂


Kiedy w kwietniu 2017 na podstawie poprawy swojego funkcjonowania i wyników badań uznałam, że mój organizm przestał być rządzony przez Candidę, postanowiłam zabrać się za to, co Candida wcześniej zniszczyła, czyli za tarczycę. Wyniki badań wskazywały nadal na jej niedoczynność (minimalnie mniejszą), a poziom przeciwciał anty-TPO z bardzo wysokiego (1937 w sierpniu 2016; norma to 60, 500 sugeruje Hashimoto) wzrósł do absurdalnie wysokiego – 3581. Laborantka chyba sama nie dowierzała temu wynikowi, bo wykonano test dwukrotnie. Przeraziłam się, ale nic mi się nie zgadzało – mój układ odpornościowy działał bez zarzutu, nie chorowałam przez całą zimę, a układ hormonalny wydawał się funkcjonować coraz lepiej – cofnęły się nawet pierwsze objawy menopauzy. Nie miałam ani śladu anemii ani też żadnych objawów niedoczynności tarczycy, wręcz przeciwnie, poprawę w tym zakresie, np. po raz pierwszy odkąd sięgam pamięcią nie marzłam bezustannie, przeszła mi nadwrażliwość na skrajne temperatury. Ale bez wątpienia coś powodowało, że tarczyca nie nadążała za resztą organizmu. 

Mam taką teorię, że toksyny Candidy zajmują miejsce witamin i pierwiastków, które są potrzebne do tworzenia hormonów, a których brak w organizmie na skutek ich zużycia do walki z Candidą. Sądzę, że dlatego organizm wytwarza przeciwciała przeciwko tym białkowo-toksynowym tworom. Przeszukałam więc internet pod kątem czego potrzebuje tarczyca do tworzenia hormonów. Okazało się, że są to witaminy B2, B3, B6, magnez, selen i jod. Uderzyło mnie to, że są to dokładnie te witaminy, których nie suplementowałam w zwiększonej ilości – w moich suplementach były większe dawki B6, biotyny, B12, kwasu foliowego, dieta wydawała się być wystarczająco bogata w magnez, selen i jod, natomiast B2 i B3 mogły być proporcjonalnie w deficycie. Wydało mi się to dobrym tropem, więc zaczęłam od wprowadzenia B2 i B3 w małych dawkach kilka razy dziennie. Efekt był natychmiastowy, ale niestety nie pozytywny: pojawiło się obniżone samopoczucie, bóle głowy, mięśni, zmęczenie, jak przy nagłym zużyciu magnezu. Logicznie – jeśli witaminy uwalniały toksyny, magnez był potrzebny w podwójnej dodatkowej ilości – do tworzenia hormonów i do neutralizowania toksyn. Nadal bałam się suplementować magnez po wcześniejszych doświadczeniach, więc zmniejszyłam dawki B2 i B3, a zwiększyłam B6, żeby zwiększyć przyswajanie magnezu z jedzenia, co przyniosło wyraźną poprawę, lepszy wygląd i energię. Nadal jednak nie było dobrze – różne objawy to słabły to się nieco nasilały, ale nie znikały, organizm był przeciążony nawet przy stosowaniu ćwiartki tabletki niacyny czyli 25 mg – najmniejsze dawki w aptece to 50 mg, a największe dostępne na rynku to 1000 mg!!! Nie podważam faktu, że dla niektórych osób niacyna (B3) w megadawkach może być cudownym lekiem na wszystko, bo może tak być jeśli w organizmie jest wystarczająco dużo innych substancji z nią współpracujących. Ale jestem też przekonana, że doniesienia o śmiertelnych przedawkowaniach niacyny wyśmiewane przez jej zwolenników mogą być prawdziwe. Skoro mój organizm reagował wyraźnymi symptomami na 25 mg B3, to co by się stało gdybym niefrasobliwie zażyła taką tabletkę 1000 mg?! Na skutek gwałtownego zużycia dużej ilości magnezu śmierć jest całkowicie prawdopodobna.

MAJ 2017

Po dwóch tygodniach takich prób uznałam, że mój organizm albo nie jest gotowy do leczenia tarczycy i wymaga jeszcze wzmocnienia, albo B2 i B3 wymagają innych B do współpracy, więc zastosowałam większe dawki całego kompletu witamin B. Przez tydzień efekt był pozytywny, po czym znowu nastąpiło wyraźne pogorszenie, wystąpiły znane mi objawy niedoboru B6 i magnezu. Zauważyłam, że nasilały się po zjedzeniu ryb i owoców morza, zupełnie jakby dodatek jodu do witamin prowokował do silniejszego ściągania magnezu do tworzenia hormonów tarczycy. Spróbowałam zatem moczenia nóg w wodzie z magnezem – niestety efekt był odwrotny, osłabienie i zanik energii, czyli proporcjonalny niedobór B6 (mimo suplementowania jej w dawkach ok.70-100 mg dziennie).


Po zmniejszeniu suplementacji B complex i zwiększeniu B6 nastąpiła stopniowa i wyraźna poprawa. Na tyle duża, że zdecydowałam się sprobować całkowitej alkalizacji diety. Reakcją już po pierwszym dniu był nerwoból, więc porzuciłam eksperyment i wróciłam do posiłków o neutralnym pH.


W lipcu pojechałam na urlop. Mimo jedzenia posiłków poza domem mój układ trawienny funkcjonował bez zarzutu, nie komplikował mi życia jak wcześniej, co było dla mnie jak cud, jak ponowne narodziny. Na duży wysiłek nie reagowałam zakwasami jak wcześniej, nie byłam zmęczona, po prostu funkcjonowałam normalnie i byłam tym uszczęśliwiona.


Okazało się jednak, że skumulowanie kilku czynników (duży wysiłek, oczyszczający ruch na świeżym powietrzu, gorsze jedzenie, opalanie, powrót do picia wody alkalicznej po przerwie urlopowej) przez silne zużycie magnezu znowu nadwyrężyło mój organizm. Zaczęły mi wypadać włosy, pogorszyło się trawienie i funkcjonowanie hormonalne, organizm odczuwalnie zszedł na niższy poziom ogólnego funkcjonowania.


Rozczarowana ciągłymi wahaniami w funkcjonowaniu mojego organizmu próbowałam znaleźć brakujący element, który zapobiegłby takim wyraźnym reakcjom na każde niesprzyjające posunięcie. Sporadycznie zwiększałam dawki witamin B, dodawałam witaminy rozpuszczalne w tłuszczach (A,D,E,K), zmieniałam preparaty i proporcje, ale miałam wrażenie, że powoduje to jedynie zakwaszenie organizmu. Zauważałam poprawę w jednym zakresie i pogorszenie w innym, dość losowo, nie umiałam znaleźć jakiejś działającej zależności. Mimo to wybroniłam się przed przeziębieniem bez brania jakichkolwiek lekarstw.


W listopadzie wydarzyła się jednak niemiła niespodzianka – dosłownie w godzinę po wyjściu z sauny w kilku miejscach moja skóra się zaczerwieniła i zaczęła swędzieć. Nie przeszło ani następnego dnia, ani kolejnego. Za pomocą internetu zdiagnozowałam to jako egzemę. Egzema przechodziła swoje fazy, zmniejszała się i zwiększała, ale generalnie nie reagowała bezpośrednia na nic, ani na działania od zewnątrz, ani od wewnątrz. Udało mi się jej naturalnie pozbyć dopiero po ponad dwóch miesiącach.


W styczniu dostałam nowy zastrzyk energii. Po pierwsze mój organizm bardzo dobrze poradził sobie z chirurgicznym usunięciem ósemki. Po drugie, wykonałam kontrolne USG jamy brzusznej, które ponownie wykazało brak zmian chorobowych, a zmiany odpowiednie do wieku nie tylko się nie nasiliły, ale nawet minimalnie cofnęły. Był to dla mnie dowód, że mimo tych wszystkich wahań mój organizm nadal powoli się usprawnia i zdrowieje.

LUTY – MAJ 2018

W dalszym ciągu eksperymentowałam z dawkami i proporcjami witamin B. Moje obserwacje potwierdzały, że ważna jest proporcja witaminy B6 do pozostałych (musi być jej zdecydowanie więcej) i że duże dawki witamin powodują działanie odwrotne od oczekiwanego. Na przykład biotyna w dawce 300 mg dziennie powodowała poprawę stanu skóry, masowo odrosły mi też włosy; ale biotyna w dawce 1200 mg powodowała efekt odwrotny… Każdorazowe zwiększanie ilości B complex czy skumulowanie czynników zużywających magnez skutkowało odczuwalnym pogorszeniem funkcjonowania, ale coraz słabiej i mniej natychmiastowo.


Doszłam do wniosku, że dieta z małą ilością surowizny powoduje stopniowe zapychanie się jelit, zmniejszenie w nich wchłaniania i odkładanie się resztek. Mój organizm nie trawił dużej ilości surowych warzyw, więc włączyłam do codziennego jadłospisu kaszę jaglaną, która działa dosłownie jak wycior. Efekt był pozytywny, kolejno dołączyłam więc bardzo niewielkie ilości niacyny, spróbowałam włączyć probiotyk, zaczęłam podjadać owoce solo – i jak zwykle przesadziłam, z wyjątkowej górki zrobił się dołek. Wycofałam się zatem do poprzedniej strategii.


Zrobiłam kontrolne badanie krwi. Wyniki były porównywalne do tych sprzed roku i zbieżne z USG wykonanym w styczniu – organizm dobrze odżywiony, cholesterol w proporcjach sugerujących działanie funkcji naprawczych, po raz pierwszy niższe wskaźniki prób wątrobowych. Wyniki badań hormonów tarczycy z jednej strony nadal poza normą, ale z drugiej niedoczynność zmniejsza się z każdym badaniem, spadły też wyraźnie przeciwciała anty-TPO, choć nadal były wysokie (około 2000, poprzednio ponad 3500). Wyciągnęłam wniosek, że mój organizm kontynuuje samoleczenie, ale proces jest powolny ze względu na niedomagającą tarczycę. Śledząc wszystkie swoje eksperymenty doszłam do przekonania, że ewidentnym hamulcem tego procesu jest niedobór magnezu i postanowiłam zaryzykować jego suplementację, ale tym razem w taki sposób jak witamin – w minimalnych podzielonych dawkach, po 10-20 mg (preparaty dostępne na rynku oferują 400, a nawet ponad 600 mg w jednej tabletce!). Okazało się, że przy mojej diecie dość bogatej w magnez dawka dzienna 60 mg daje bardzo dobry efekt – lepsze samopoczucie, wygląd, wzrost energii, poprawę stanu skóry. Ale już 90 mg powoduje napięcie sygnalizujące problemy z przyswajaniem (proporcjonalny niedobór B6, której jednak nie chcę brać więcej niż 100 mg dziennie).

Potwierdzeniem tej obserwacji stał się pobyt nad morzem – codzienne wielogodzinne brodzenie w wodzie morskiej powodowało tak duży pobór magnezu, że organizm nie był w stanie go przyswoić i zaczął go wydalać z nawiązką. Spowodowało to objawy typowe dla niedoboru magnezu (napięcie, drganie powieki, problemy ze snem, skurcze mięśni, zmęczenie, brak energii, gorsze trawienie), które zaczęły zanikać po przerwaniu kąpieli i wznowieniu kontrolowanej minimalnej suplementacji.

Podsumowując cześć drugą mojej historii: po dwóch latach od rozpoczęcia suplementacji witamin B i diety opartej na neutralnym pH posiłków mój organizm nie tylko znowu funkcjonuje, ale funkcjonuje naprawdę dobrze, lepiej niż w przeszłości – i coraz lepiej, mimo, że proces zdrowienia i usprawniania funkcjonowania narządów i układów jest powolny, wolniejszy niż zakładałam. 

Być może za pomocą małych dawek magnezu uda mi się teraz przyspieszyć samoleczenie mojego organizmu i uniknąć hamujących ten proces kroków wstecz. Trop wydaje się obiecujący, odezwę się za jakiś czas z informacją na ile sprawdza się to praktycznie w dłuższej perspektywie czasowej.

Posted in inne, POLSKI, Przepisy

Przekąska z ciecierzycy

Takie małe zdrowe co nieco do zagryzienia na słono 🙂

Potrzebne składniki:
– 1 szklanka mąki z ciecierzycy (surowej)

- 1/4 szklanki mąki orkiszowej pełnoziarnistej

- 1 jajko

- 1 łyżka oliwy z oliwek

– 1/3 szklanki wody

- 1/2 łyżeczki soli

– 1/2 łyżeczki suszonego mielonego czosnku

- 1/2 łyżeczki słodkiej papryki mielonej

- łyżeczka ulubionych ziół (bazylia, oregano, tymianek, rozmaryn)

- pieprz

  1. W misce mieszamy mąkę z ciecierzycy, mąkę pełnoziarnistą i wszystkie przyprawy.
  2. Dodajemy roztrzepane jajka, oliwę z oliwek i stopniowo wodę.
  3. Zagniatamy ciasto, formujemy w kulę.
  4. Podsypujemy stolnicę mąką, cienko rozwałkowujemy porcję ciasta.
  5. Wykrawamy dowolne kształty i układamy je na blasze wyłożonej papierem do pieczenia.
  6. Pieczemy przez około 15 minut w temperaturze 180 stopni C.


Upieczone słone ciasteczka smarujemy hummusem i ozdabiamy oliwką.
Przegryzka (kilka ciasteczek) wymaga suplementacji witaminy B6 (10 mg).



Posted in ENGLISH, other, Recipes

Chickpea snack

A healthy little salty snack 🙂

– 1 cup chickpea flour (raw)
– 1/4 cup wholegrain spelt flour
– 1 egg
– 1 tablespoon olive oil
– 1/3 cup water
– 1/2 teaspoon salt
– 1/2 teaspoon dried ground garlic
– 1/2 teaspoon ground sweet paprika
– 1 teaspoon favorite herbs (basil, oregano, thyme, rosemary)
– pepper

1. Mix the flours in a bowl with all the spices.
2. Add whisked eggs, olive oil and gradually, water.
3. Knead the dough, form into a ball.
4. Sprinkle flour on the board, roll the dough out thin.
5. Cut out whatever shapes you like and place them on a baking tray lined with baking paper.
6. Bake for about 15 minutes in 180C [350F].

You can spread hummus on the baked pastries and decorate them with olives.
A snack (a few pastries) requires supplementing vitamin B6 (10mg).


Posted in dania główne, POLSKI, Przepisy

Spaghetti Bolognese – wersja dozwolona

Składniki (przepis na 2 porcje):

  • 15-20 dkg surowego mięsa z kurczaka lub indyka
  • 20 dkg makaronu spaghetti z mąki pełnoziarnistej
  • oliwa do smażenia
  • 2 pomidory (najlepiej malinowe)
  • cebula
  • mała czerwona papryka
  • sól, suszony czosnek, pieprz, papryka słodka i ostra, bazylia, oregano
  • 100 ml mleczka kokosowego


  1. Pomidory sparzamy wrzątkiem, zdejmujemy skórkę, kroimy na mniejsze kawałki. Paprykę i cebulę kroimy drobno, żeby szybciej zmiękły.
  2. Do garnka wlewamy minimalną ilość wody (jeśli pomidory są wodniste to nie trzeba, chodzi tylko o to, żeby warzywa nie przywarły do dna podczas podgrzewania), wrzucamy cebulę, paprykę i pomidory oraz przyprawy, gotujemy na małym ogniu około 20 minut.
  3. Dodajemy mleko kokosowe (najlepiej tylko jego gęstą cześć, żeby nie rozwodnić za bardzo sosu) i blendujemy na jednolitą masę. Jeżeli sos wyjdzie za rzadki, należy go zostawić na wolnym ogniu i odparować, mieszając.
  4. Mięso mielimy w maszynce na grubych oczkach, smażymy na patelni z dodatkiem soli i pieprzu.
  5. Makaron gotujemy według przepisu na opakowaniu.
  6. Wrzucamy mięso do sosu, sos nakładamy na ugotowany i odcedzony makaron.

To danie wymaga suplementacji 25 mg witaminy B6.

Na zdjęciu spaghetti jest ozdobione wiórkami parmezanu i suszonym jarmużem. Osobom reagującym różnymi objawami na jedzenie nie polecam dodatku parmezanu, dlatego nie ujęłam go w przepisie.


Posted in ENGLISH, main courses, Recipes

Spaghetti Bolognese – allowed version

Ingredients (for two people):

– 150-200 g raw chicken or turkey meat

– 200g whole grain spaghetti pasta
– olive oil for the frying pan
– 2 tomatoes
– an onion
– a small red bell pepper
– salt, dried garlic, pepper, sweet and spicy paprika, basil, oregano
– 100 ml coconut milk


1. Pour hot water on the tomatoes and take off the peel. Cut into smaller pieces. Chop the bell pepper and onion to make them soften quicker.
2. Pour a very small amount of water into a pot (you don’t have to if the tomatoes are juicy, it’s to make sure they don’t stick to the bottom of the pot), add in the onion, bell pepper, tomatoes and spices and cook on a low setting for about 20 minutes.
3. Add in the coconut milk (preferrably only the thick part, not to water the sauce down too much) and blend into a creamy consistency. If the sauce is too thin, leave it on a slow fire and let it thicken while mixing.
4. Mince the meat and fry it on a pan with salt and pepper.
5. Cook the pasta accodring to the instructions on the package.
6. Add the meat to the sauce, put the sauce on the cooked and strained pasta.

This dish requires supplementing 25 mg of vitamin B6.

In the picture, the spaghetti has parmesan and dried kale sprinkled on top. I don’t recommend using parmesan if you have strong reactions to food, which is why I didn’t mention it in the recipe.


Posted in na słodko, POLSKI, Przepisy



– 130 g suszonych daktyli
– 180 ml (niepełna szklanka) gorącego soku pomarańczowego
– 150 g mąki orkiszowej razowej
– 100 g maki migdałowej
– 2-3 łyżeczki przyprawy piernikowej
– 1 łyżeczka proszku do pieczenia
– 1 łyżeczka sody oczyszczonej
– szczypta soli himalajskiej
– 50g masła klarowanego
– trochę mąki do podsypania stolnicy
– dekoracja: ksylitol zmielony na puder lub rozpuszczona gorzka czekolada


  1. Daktyle wypestkować i zalać gorącym sokiem pomarańczowym, zostawić aż zmiękną (około pół godziny).
  2. Wyjąć daktyle z soku, zblendować na mus, dodając tylko tyle soku, ile to konieczne.
  3. Mąki, proszek, sodę, sól i przyprawę wymieszać w misce.
  4. Dodać mus z daktyli i masło klarowane, wyrobić ciasto. Gdyby było za suche, dodać trochę soku pomarańczowego. Odstawić do lodówki na pół godziny.
  5. Na stolnicy podsypanej mąką rozwałkować ciasto (może się nieco kleić), wykrawać foremkami pierniczki.
  6. Układać ciastka na blasze wyłożonej papierem do pieczenia.
  7. Piec około 10 minut w temperaturze 180 stopni C.
  8. Dekorować pudrem z ksylitolu lub rozpuszczoną gorzką czekoladą.


Porcja pierniczków (kilka sztuk) wymaga suplementacji 10 mg witaminy B6.